بر اساس داده‌های صندوق بین‌المللی پول، بررسی روند تجارت جهانی نشان می‌دهد که طی ۲۵ سال گذشته، توازن قدرت در تجارت کالا میان ایالات متحده و چین به‌طور قابل‌توجهی تغییر کرده است. در ابتدای قرن بیست‌ویکم، آمریکا قدرت مسلط تجارت جهانی به شمار می‌رفت و بخش بزرگی از تجارت بین‌المللی، حول بازار مصرفی این کشور شکل می‌گرفت. در سال ۲۰۰۰ فقط ۳۳ کشور در جهان، تجارت بیشتری با چین در مقایسه با ایالات متحده داشتند. بسیاری از این کشورها مانند قزاقستان، مغولستان، میانمار، ویتنام (به‌عنوان همسایگان چین) و همچنین کوبا، ایران، لیبی و کره شمالی (که روابط محدودی با واشنگتن داشتند یا روابط آن‌ها با آمریکا پرتنش بود)، تجارت بیشتری با چین انجام می‌دادند. با آغاز دهه ۲۰۰۰ این وضعیت به‌تدریج تغییر کرد که یکی از نقاط عطف مهم آن، پیوستن چین به سازمان تجارت جهانی در سال ۲۰۰۱ بود. عضویت در این سازمان همراه با اصلاحات اقتصادی داخلی باعث شد چین سریع‌تر در اقتصاد جهانی ادغام شود و به یک قدرت بزرگ در حوزه تولید تبدیل شود. در سال‌های بعد، تولید ارزان‌قیمت در چین باعث شد بسیاری از شرکت‌ها در آمریکای شمالی، اروپای غربی و شرق آسیا تولید خود را به این کشور منتقل کنند و در نتیجه کالاهای تولیدشده در چین به‌طور گسترده در بازارهای جهانی عرضه شود. از سوی دیگر، رونق بازار کالاهای اساسی در دهه ۲۰۰۰ و اوایل دهه ۲۰۱۰ نقش مهمی در تقویت جایگاه چین در اقتصاد جهانی داشت. افزایش شدید تقاضای چین برای کالاهایی مانند سنگ‌آهن، سویا، مس و نفت به سود کشورهای جنوب جهانی (با منابع طبیعی غنی) تمام شد و کشورهایی مانند برزیل، ایران، نیجریه و روسیه از جمله اقتصادهای در حال توسعه‌ بودند که از افزایش قیمت این کالاها بهره بردند و در این روند، چین تا سال ۲۰۱۲ به دومین اقتصاد بزرگ جهان تبدیل شد. در ادامه تحولات مذکور، شبکه تجارت جهانی نیز به‌تدریج به سمت چین متمایل شد. داده‌های سال ۲۰۲۵ نشان می‌دهد که چین اکنون به شریک تجاری اصلی بیشتر کشورهای جهان در حوزه تجارت کالا تبدیل شده است. در آمریکای جنوبی، تقریبا تمام اقتصادهای بزرگ به‌جز کلمبیا و ونزوئلا اکنون تجارت بیشتری با چین نسبت به ایالات متحده دارند. در قاره آفریقا نیز تنها دو کشور لسوتو و اسواتینی همچنان تجارت بیشتری با آمریکا دارند. در عین حال، ایالات متحده همچنان جایگاه مسلط خود را در بخش بزرگی از آمریکای شمالی حفظ کرده است. در منطقه غرب آسیا و حوزه هند-اقیانوسیه نیز تنها اقتصاد بزرگ که همچنان تجارت بیشتری با واشنگتن نسبت به پکن دارد، رژیم صهیونیستی است. در اروپا نیز وضعیت به‌صورت دوگانه دیده می‌شود؛ کشورهایی مانند فرانسه، آلمان، ایتالیا و بریتانیا همچنان تجارت بیشتری با ایالات متحده دارند، در حالی‌که کشورهایی مانند لهستان و اسپانیا روابط تجاری خود را با چین گسترش داده‌اند.